Dinsdag 30 april: Op weg naar de zon

Ik slaap redelijk goed, al mag het bed iets zachter en het kussen iets comfortabeler zijn, maar toch word ik erg moe wakker vandaag. Misschien zijn het alle nieuwe indrukken, of gewoon de intensieve dagen die een rol spelen. Ik nestel me op de bank met de iPad om aan het verslag te werken en wat foto's te selecteren. Natasja volgt niet veel later uit dromenland, en samen tutten we nog wat voordat we ons klaarmaken voor de dag. Buiten is het nog steeds regenachtig en heel grijs, het heeft geen nut om alsnog de wandeling te maken naar de Spaanse Moskee voor het uitzicht op de stad, en ook de kasaba slaan we maar over.

We gaan redelijk laat ontbijten en nemen daar de tijd voor. We vermaken ons met het kijken naar een grote Chinese familie die ook in het hotel verblijft. Het ontbijt is precies hetzelfde van samenstelling als gisteren en ik ben er vandaag wat zuinig mee, het is niet helemaal mijn smaak. Na het eten gaan we terug naar de kamer en pakken we onze koffers verder in, dat kost gelukkig niet veel tijd. Daarna zetten we onze koffers op de gang en gaan we naar beneden om uit te checken. Intussen worden onze koffers naar beneden gesleept door één van de helpers die ons ook naar de auto zullen brengen. Dat is maar goed ook, want zonder hulp zouden we die niet terugvinden.

In het hotel hebben we een stekker mogen lenen voor de aansluiting van onze verlengkabel, want die stekker paste niet in het stopcontact. We vragen of we die mogen kopen, maar we mogen hem gewoon gratis meenemen. Dat is fijn, dan hoeven we ons daar geen zorgen meer over te maken. Inmiddels is het gelukkig ook weer gestopt met regenen, en we zien heel voorzichtig een waterig zonnetje verschijnen. Dat geeft hoop voor vandaag. Na het uitchecken is het even wachten op de tweede helper voor de koffer die even later hijgend komt binnenwaaien. Ik geneer me stiekem toch een beetje voor deze mannen die onze bagage moeten slepen door de stad, maar ik heb ze hard nodig omdat het mij alleen niet zou lukken die loodzware koffer naar de auto te slepen. We moeten onderweg namelijk aardig wat trappen trotseren in dit stadje. Het is al bijna half 12 als we eindelijk op pad gaan, we laten ons deze vakantie niet haasten...

De bagage wordt netjes voor ons ingeladen en natuurlijk geven we de jongens een kleine fooi. Daarna gaan we op pad. Natasja stuurt ons netjes uit de parkeerplaats, uiteraard nadat we betaald hebben en dan rijden we de stad uit. Heel even laten we ons in de luren leggen door TomTom die ons een doodlopend straatje in stuurt, maar de kundige stuurmanskunsten van Natasja komen we daar weer uit. Daarna vinden we snel de juiste weg.

Aan de rand van de stad voert de weg ons de berg op, en daar hebben we een prachtig uitzicht op het stadje tegen de bergwand aan. Natuurlijk stoppen we daar voor het maken van foto's. Dat is echt genieten! Gelukkig hebben we allebei dezelfde voorkeuren voor mooie plekjes. We stoppen enkele keren en genieten van het uitzicht. Het is heel zonnig, nog wel koud, maar het stadje vangt mooi licht deze late ochtend en dat proberen we te vangen op beeld.

Eenmaal buiten de stad zien we een prachtig landschap. Mooier dan het landschap dat we gisteren hadden onderweg naar Chefchaouen. Hier is het veel groener, met daartussen aardig wat akkerbouw, en natuurlijk ook wietteelt. Daar staat deze streek namelijk om bekend. De weg slingert zich door het landschap. Ook vandaag passeren we al snel weer de nodige politieposten. Bij slechts 1 stop moeten we even stoppen, maar we hoeven geen papieren te laten zien. De vriendelijke agent flirt zowaar met ons en geeft ons route-aanwijzingen. We doen alsof we het begrijpen en danken hem heel hartelijk in het Frans, met onze mooiste glimlach erbij. Dat werkt namelijk goed beginnen we te merken.

Natasja chauffeert ons prima, en ik vermaak me onderweg op de iPad met het uitzoeken en bewerken van foto's voor de weblog. Heerlijk dat dat kan. Ik rijd namelijk niet zo heel graag, maar ik ben een prima bijrijder. Al zeg ik het zelf.... Onderweg zien we de temperatuur bijna even hard oplopen als de kilometerteller. De zon schijnt, de lucht is wel vol bewolking, maar met heel veel blauwe plekken ertussen. Door het glas heen voelen we de warmte van de zon, en daar hebben we toch zoveel behoefte aan. Genieten dus!

Onderweg passeren we heel wat dorpjes, en allemaal zijn ze heel anders van sfeer. We zien een mooi stadje met mooie gebouwen en veel nieuwbouw, dat ziet er heel netjes uit. Maar we zien ook een stadje vol met krotten, afschuwelijk om te zien. Juist in die omgeving zien ontzettend veel troep en rommel. Het contrast is dus heel groot, dat is best apart. Onder de chauffeurs in Marokko bevinden zich veel waaghalzen. We worden vaak ingehaald, ook op plekken waar je nauwelijks het tegenliggend verkeer kan zien. En onder de auto's zien we opvallend veel van het merk Mercedes. De oudste barrels rijden hier nog rond, en vaak volgeladen met mensen. We zien auto's met 3 personen naast de chauffeur op de voorstoel, en 6 op de achterbank.

Na 2 uur en een kwartier rijden zijn we bij Volubilis, de overblijfselen van een grote Romeinse Nederzetting. Het is volgens overlevering de meest zuidelijk gelegen nederzetting die bewaard is gebleven. Hij is indrukwekkend groot, en er zijn veel mozaïeken te zien. Prachtig! Groot is wel onze verbazing dat je hier gewoon overal mag lopen tussen de oude stukken door. Nou ja, bijna overal dan, want de mozaïeken zijn wel afgezet met touwen. Op één van de pilaren van de basiliek is een nest gebouwd door ooievaars, en 3 piepkleine koppies komen net boven het nest uit, waar mama ooievaar -of is het papa?- de wacht houdt. Prachtig gezicht is het! En het uitzicht op het kleine bedevaartsplaatsje Moulay Idriss is vanaf het complex ook niet mis, het ligt prachtig tegen de berg aan in de verte. In totaal zijn we een kleine 2 uurtjes zoet met fotograferen en rondkijken, we krijgen het zowaar warm van de zomerse temperaturen hier. Daarna kopen we wat koele cola bij het souvenirswinkeltje en knabbelen we wat chips in de auto. We hebben honger.

 

Vanuit Volubilis is het nog een half uurtje rijden naar Meknès, de route is eenvoudig. Gelukkig hebben we van dit stadje vooraf een goede kaart gekocht, en we vinden de weg goed en vlot. Met een goede kaart in mijn handen vind ik overal de weg wel, gelukkig. Wat ik vreemd blijf vinden in Marokko zijn de straatnamen. Geen enkele naam lijkt te kloppen. Sommige straten hebben zowel in google maps, als in de tom tom en op de wegenkaart een heel andere naam dan de werkelijke naam op het bordje in de stad. Maar gelukkig kunnen we wel goed volgen waar we zijn. Als een wonder weet ik in het drukke stadje het plein van het hotel te vinden in no time, we hoeven slechts 1 keer een extra rondje te maken bij de rotonde om te keren, en ook alleen maar omdat we een straat in willen rijden waar we alleen van de tegenoverliggende rijrichting in mogen. Pal voor het hotel is hier ook een parkeerplaats vrij. Dat is dus mazzel hebben! We hadden ons voorbereid op lang zoeken, maar deze keer wordt ons dat bespaard. De strategie was een goede. Op de tom tom hebben we gezocht naar een kruising op de kaart die Tommie ook wist te vinden, en vandaar uit konden we op eigen kracht verder met onze kaart.

We melden ons bij de receptie en checken in. Daarna halen we de bagage uit de auto en dan posteren we ons in de centrale hal voor een glas muntthee. Deze riad is ook weer een prachtig gebouw, en een oase van rust in de deze drukke stad. Als we de thee op hebben kleden we ons om op de kamer, eindelijk kunnen we de zomerkleren aan. En dan gaan we de stad in. We maken foto's van de toegangspoort tot de stad, vlakbij ons hotel. Hij schittert prachtig in het lage zonlicht. In de stad is het een drukte van jewelste zo aan het einde van de middag, het lijkt wel alsof de Marokkanen dan pas tot leven komen. Onderweg naar de toegangspoort worden we belaagd door 2 gidsen die ons hun diensten aanbieden. Maar we zijn niet geïnteresseerd. Dat lijkt hun niet te deren, want ze blijven maar aandringen. Heel irritant. Een ervan blijft ons zelf maar volgen en daar krijg ik vervelende neigingen van. Maar ik houd me in, uiteindelijk geeft hij toch wel op. Gelukkig blijft deze ervaring bij een keer.

We begeven ons in de souks van Meknès. Een souk is een soort markt waar je van alles krijgt. In plaats van grote supermarkten hebben ze hier souks, en elke aanbieder heeft zijn of haar eigen specialisme of ambacht. Het is een drukte van jewelste, en we moeten even wennen aan deze omgeving. Wat een herrie, wat een bedelaars, wat een aparte sfeer. Het heeft wel iets weg van de zwarte markt in Beverwijk, maar dan nog compacter en drukker. Na een tijdje went het wel, en kunnen we ook genieten van de koopwaar en de prachtige ambachten.

Verschil zien we ook met Chefchaouen. Zo worden we op de souk zelf veel minder lastig gevallen, mogen we bijna overal fotograferen zonder commentaar en we mogen zelfs de koopwaar op de foto zetten als we dat netjes vragen. Ook zien we hier koopwaar dat we nog niet eerder hebben gezien. Het zijn van die prachtige schalen met gekleurde hoedjes erop, en dat blijkt te worden gemaakt voor huwelijkscadeau's. Bijzonder, en erg mooi! Het is hier ook veel moderner dan in Chefchaouen, dat zie je terug aan de kleding die te koop is, maar ook aan hoe de bevolking gekleed is. We zien hier minder van de KKK-achtige puntmutsen rondlopen dan in Chaouen. En de meiden zijn hier veel moderner, we zien er zelfs enkele die geen hoofddoek ophebben en in heel westerse kleding rondlopen, dat hebben we in Chaouen niet gezien. Maar we zien ook enkele burka's, die hebben we in Chaouen ook niet gezien.

 

Natuurlijk vind ik weer wat kleine souvenirtjes hier, voor in de kerstboom vind ik een babouche en een marokkaanse theepot. Nog even en we hebben een tweede kerstboom nodig met zoveel reizen. Inmiddels is de zon wel onder, en het koelt alweer aardig af. Ook knorren de magen aardig, en we gaan op zoek naar een eettentje. Stiekem hadden we daar al op gelet, maar niets gezien dat in aanmerking kwam. Op Place Hedim vinden we vele eettentjes, maar nergens kun je binnen zitten. En we vinden dat we nu wel genoeg kou geleden hebben. In het hotel is ook een restaurant, we besluiten om dan maar daar te gaan eten.

We zijn er in een vloek en een zucht, brengen even de spullen naar onze kamer en nemen plaats in de eetzaal. We puzzelen even over de Franse kaart, en krijgen hulp uit onverwachtse hoek. Een tafeltje naast ons zit een Belgisch stel dat ons hoort discussieren, en zij helpen ons met de vertaling. De franse taalgids die we op de iPhone hebben gekocht is niet echt een goede hulp. We bestellen allebei een Marokkaanse salade als voorgerecht, en als hoofdgerecht neemt Natasja de gegrilde kip, en ik de tajine van kip. Ik ben er niet echt enthousiast over, het hoofdgerecht smaakt niet echt. Het is saai en smakeloos, weinig kruiden en geen groenten. De champignons die ik erbij besteld had zijn echt vies. Jammer, maar het kan gebeuren. Het is helemaal jammer, omdat deze maaltijd ook nog eens de duurste tot nu was.

Na het eten relaxen we op de kamer. Ik spring onder de douche en daarna klap ik de laptop open, terwijl Natasja met haar foto's aan de slag gaat. En zo gaat de avond alweer snel voorbij. Het is al 12 uur  geweest als we het licht uitmaken en lekker gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag.

Woensdag 1 mei: Van Meknes naar Fez

De dag begint vandaag weer in Meknès. Om 7 uur rol ik weer uit bed, en ik posteer me met de laptop op het matje naast het bed. Veel harder is het niet om op de grond te zitten, en dat zegt natuurlijk wel iets over het comfort. Ik ben heel benieuwd of we in Marokko überhaupt nog comfortabele bedden zullen treffen, dat valt tot nu wel erg tegen. Voor mijn stijfheid doet het in elk geval geen goed, ik heb overal spierpijn.

Als ook Natasja weer terug is in het land der levenden maken we ons klaar voor de dag. Eenmaal aangekleed gaan we naar beneden voor het ontbijt. Daarna pakken we onze koffers weer in en die parkeren we voor de rest van de dag in de lobby. Een afgesloten bagageruimte hebben ze hier namelijk niet. Het voelt niet helemaal prettig, maar in de auto willen we ze ook niet kwijt. Het plein staat namelijk vol met pottenkijkers. En dan gaan we op pad, het is dan nog geen 10 uur. Lekker op tijd dus vandaag. Buiten voelen we gelijk dat de zon aan het opwarmen is, wat een lekker gevoel is dat zo. We genieten ervan.

Als eerste steken we vandaag het plein over naar de andere kant van de muur van de medina, daar liggen een aantal koninklijke bezienswaardigheden. Deze kant van de medina is veel rustiger en ruimtelijker ook, en mooi. Er ligt nauwelijks troep, en alles is mooi aangelegd. Omdat het nog lekker vroeg is, is het ook nog rustig. We hebben het idee dat de Marokkanen pas veel later op de dag in actie komen, het drukke straatleven begint aan het einde van de middag. Om de hoek van het plein zien we 3 Marokkaanse mannen zitten die samen de huid van een geit aan het plukken zijn om de wol ervanaf te halen. Echt zo'n Middeleeuws klusje voor mijn gevoel. Af en toe lijkt het of de tijd heeft stilgestaan hier.

Ook komen we een traditionele waterdrager tegen die hier rondloopt. Niet dat hij nog een belangrijke functie heeft, hij verdient nu zijn geld als fotomodel. Voor een bijdrage, liefst in euro's, laat hij zich gewillig op de foto zetten. En natuurlijk probeert hij er een slaatje uit te slaan, maar daar trappen we niet in. We geven hem een euro om hem allebei te mogen fotograferen. Hij laat ons trots zijn waterzak zien die is beslagen met de verschillende buitenlandse munten die hij in de loop der tijd heeft verzameld. Zijn klederdracht is heel kleurrijk, je kunt hem nauwelijks missen. Behalve de waterzak draagt hij verschillende koperkleurige kommetjes bij zich, daar werd dus vroeger uit gedronken. Iedereen dronk dus uit dezelfde kom. Hoezo hygiëne?

 

We wandelen rond en fotograferen erop los. We bekijken de ondergrondse gevangenis, die is vooral heel groot. Bovengronds zie je nauwelijks iets van, het lijkt gewoon een plein, al zijn er wel van die luchtgaten zichtbaar die net op kleine schoorsteentjes lijken. Ernaast bezoeken we ook de Koubba El-Khayatine oftewel de ontvangsthal van ambassadeurs, maar die maakt niet zoveel indruk.
 

 

  

Daarna steken we dit plein weer over naar het mausoleum van Moulay Ismail, we lopen daarbij weer onder één van de prachtige toegangspoorten door. Het is echt een mooi gedeelte van de stad hier, het doet gezellig aan met de koetsen en de mooie gebouwen en poorten, en het is hier ook heel schoon en netjes. 

 

Tegenover het mausoleum liggen een paar souvenirswinkels en daar kijken we even rond. We zien prachtige dingen hier! Ik koop hier een mooie zilverkleurige hand van Fatima, dat is een geluksbrenger die je in huis ophangt. We leren dat je 2 soorten hebt: een enkele en een dubbele. De enkele hang je midden in je huis op, de dubbele bij de voordeur. Dat ga ik niet doen, hij krijgt in december een mooi plekje in de kerstboom.

De verkoper is een heel aardige man die ons helemaal niets opdringt. Het valt op dat de meeste mensen hier veel aardiger zijn dan in Chefchaouen, ook deze verkoper herhaalt heel vaak dat het kijken heel vrijblijvend is en dat hij niets wil opdringen. HIj vertelt ons intussen wel van alles over de typische producten van dee streek. Elke streek in Marokko heeft typische handwerkproducten, en voor Meknès zijn dat berberkleden en een vorm van decoratief aardewerk waarbij zilverdraad in keramiek wordt verwerkt. Heel bijzonder! Natuurlijk moeten we ook de kleden bewonderen, en we zijn er danig van onder de indruk. Ik zou best een mooi kleed willen hebben in de woonkamer, dat staat al jaren op mijn verlanglijstje, maar hoe mooi ik ze ook vind, de kleuren zijn niet echt geschikt voor ons interieur. Met een paarse bank is dat ook best een uitdaging. Als we weg gaan geneer ik me voor de moeite die hij heeft gedaan voor ons terwijl we niets kopen, maar ik kan natuurlijk geen tapijt aanschaffen omdat ik hem een plezier wil doen.

 

Als we uitgekeken zijn nemen we hartelijk afscheid en steken we over om het mausoleum te bezichtigen. Inmiddels wordt het stuk drukker op straat, maar het zijn vooral toeristen die we zien. Het mausoleum is erg mooi en indrukwekkend. Wat een prachtig houtsnijwerk zien we hier, en zo kleurrijk ook. Schitterend! Uiteraard vermaken we ons hier ook met fotograferen, de camera klikt er behoorlijk op los.

 

 

  

  

Na het mausoleum hebben we behoefte aan wat eten en drinken. We wandelen terug naar het grote plein bij de gevangenis en daar zien we een restaurantje met een dakterras dat een mooi uitzicht belooft. Dat gaan we even controleren, want overdrijven doen ze hier ook graag. Maar deze keer was er niets van gelogen. Het is bovendien een prachtig restaurant, en heel groot ook. De aankleding is erg mooi, heel luxe lijkt het. De eigenaar showt zijn eigendom met trots. Op het dakterras genieten we heerlijk van de zon en het uitzicht. Grote honger hebben we niet, maar een klein gerecht gaat er wel in. We bestellen allebei de kebab met frietjes en rijst, en die smaakt best redelijk. Niet geweldig, maar oké.

Na de pitstop wandelen we langs de muur van de koninklijke verblijvan naar het paleis. Het is een behoorlijke wandeling over een lange rechte weg met aan weerskanten muren van de medina en de paleizen. BIjzonder gezicht! Onderweg komt ons een groepje van 4 jongens tegemoet, ik schat ze een jaar of 10, die al zingend en plezier makend naar het hart van de medina wandelen. Lol dat ze hebben! Ze hebben mijn camera al snel in het vizier, en vragen of ik een foto wil maken van ze. Natuurlijk wil ik dat wel, ze poseren gewillig. En natuurlijk laat ik ze daarna ook even het resultaat zien, dat vinden ze erg leuk, Bij het paleis hebben we vandaag pech. Er is niets te zien, behalve de toegangspoort. Het paleis daarachter blijft verscholen voor ons. We babbelen even met een politieagent, die ons in gebrekkig engels probeert te helpen met andere bezienswaardigheden.

Omdat ik weer blaren aan het ontwikkelen ben onder mijn voet, heb ik weinig zin om het hele stuk weer terug te lopen. We zoeken een taxi, maar het duurt even voordat er één voorbij komt die geen passagiers in de auto heeft. We hebben geen zin om bij andere passagiers in te stappen, blijkbaar is dat wel heel gebruikelijk hier, maar dat lijkt ons geen goed plan. Voor 5 dirham worden we even later naar het centrale plein gebracht in de stad, dat is nog minder dan 50 eurocent.

De volgende bestemming is de Medersa Bou Inania, oftewel een koranschool, midden in de oude medina. Ook hier treffen we mooie architectuur, al is het gedeelte dat toegankelijk is voor toeristen vrij klein. Bij binnenkomst wordt ons een mooi uitzicht beloofd op het dak van het complex, maar dat vinden we uitiendelijk erg tegenvallen. Het is vooral weer het houtsnijwerk en mozaiek dat indruk maakt op ons. In de medina is het nu nog heel erg rustig, maar langzaam zien we wel al de karren met koopwaar verschijnen als we teruglopen. Een van de karren verkoopt fruit, ik zie een lichte kleine soort liggen die wat weg heeft van een framboos qua textuur, maar een andere kleur heeft. Ik mag er een proeven en dat doe ik natuurlijk ook. Ik vind het heel fris smaken en het is ook veel harder dan een framboos, maar wel lekker. Geen idee wat het is. Iemand een idee?

 

Als we zijn uitgekeken besluiten om terug te lopen naar het hotel en op weg te gaan naar de volgende bestemming: Fez. We zijn er al snel, maken nog even een pitstop, verzamelen de documenten en spullen die we nodig hebben in de auto en laden onze spullen in. In de lobby kletsen we nog even met een Nederlandse reisleider uit Amsterdam, volgens mij van Marokkaanse afkomst, die als privé chauffeur een trip maakte met 2 Canadezen door Marokko. De koffers lagen daarna al snel in de kofferbak en we gingen op pad. Het eerste doel was een stop bij MacDonalds, die hadden we gisteren namelijk gezien toen we de stad inreden. Ik wist nog hoe we er moesten komen en loodste ons er snel naartoe. Daar hebben we genoten van een heerlijk ijs. De rest van de trip was nog een uur, ook niet echt een wereldreis dus.

We hadden een routebeschrijving van het hotel naar een parkeerplaats, maar die kwam vanaf een andere route. Met behulp van de TomTom en de kaart zochten we een punt op vanaf waar we de routebeschrijving kunnen oppikken. Het hotel in Fez ligt namelijk ook midden in de medina, en dus kun je er niet met de auto komen. Bij één van de verkeerslichten in de nieuwe stad zagen we veel bedelaars, maar veel vervelender was het mannetje op zijn brommertje dat ons een hotel wilde aansmeren en nog allerlei andere diensten. Hij bleef ons achtervolgen tot we bij de parkeerplaats waren. Die vonden we overigens zonder een enkele foute actie, alweer een applaus verdiend dus. Op de parkeerplaats werden we naar een plekje geloodst en betaalden we voor 3 nachten. Een handkar werd voorgereden voor de bagage en 2 helpers brachten ons voor een kleine vergoeding naar het hotel. Of beter gezegd: de riad. Want ook in Fez slapen we weer in een riad. Dat zijn prachtige verbouwde grote herenhuizen, meestal heel kleinschalig.

De lobby is redelijk klein, maar wel gezellig. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een informatieblad in het Nederlands. Dat is duidelijk vertaald met google translate, maar sommige zinnen kunnen we zelfs nog wel begrijpen. Als we ingecheckt zijn worden we naar onze hotelkamer gebracht op de bovenste verdieping, naast het dakterras. Het is een mooie kamer, maar wel erg klein. Er is nauwelijks ruimte om langs het voeteneinde van het bed te lopen. Maar we redden ons wel. Waar we wel erg van balen is dat we geen wifi hebben op de kamer. We hebben dit hotel namelijk geselecteerd op de belofte dat in het hele hotel wifi zou zijn, ook op de kamers. Maar die belofte wordt niet waargemaakt. Ik vind dat erg vervelend, omdat het fijn is om op de kamer te werken aan de blog, maar ook om contact te onderhouden met het thuisfront via mail en whatsapp bijvoorbeeld. En ik heb geen zin om 's ochtends in pyjama of 's avonds voor het slapen gaan steeds in de lobby te moeten zitten.

Als Natasje even in de lobby is maakt ze een opmerking tegen de medewerker die er rondloopt. De eigenaar die ons ontving is er niet meer, en hij vertelt dat er inderdaad geen wifi is op die kamer. Eigenlijk nergens op de kamers, behalve in de lobby. Natasja antwoordt daarop dat er dan verkeerde informatie is verstrekt en dat ze er een opmerking over zal maken in de reviews. Het zal dus even behelpen worden de komende dagen.

Rond 6 uur gaan we dan maar op pad, op zoek naar een restaurantje met wifi. We wandelen via de drukste winkelstraat in de medina naar het centrale pleintje bij de belangrijkste toegangspoort van de stad. Dat kost wat tijd omdat we een afslag missen, maar uiteindelijk komt het natuurlijk toch weer goed. Het is er een drukte van jewelste en overal worden we aangesproken. We hebben eigenlijk wel zin in iets anders dan de typisch Marokkaanse keuken, Italiaans bijvoorbeeld. Maar waar dan? In een hotel vragen we advies en dan worden we om de hoek gestuurd, maar daar is niets te vinden. Een Marokkaan schiet ons aan en vraagt of we hulp nodig hebben, en Natasja vertelt dat we op zoek zijn naar een Italiaans restaurant. Dat weet hij wel, in de nieuwe stad ligt er één. Dat klinkt logisch. Hij zegt dat hij taxichauffeur is en dat hij ons erheen wil brengen voor 50 DHS. Na beraad besluiten we zijn aanbod aan te nemen. HIj zegt ons te wachten als hij zijn taxi gaat halen. Maar dat duurt een eeuwigheid en we denken uiteindelijk dat hij niet te vertrouwen is. Altijd een gok in dit land. Daarom besluiten we om toch maar gewoon genoegen te nemen met de Marokkaanse keuken voor vanavond en we zoeken een plekje op het plein bij de poort. We zien een restaurant met een dakterras, maar dat blijft hachelijke stoelen te hebben, dan maar terug naar beneden en gewoon op het terras plaats te nemen. We zoeken een plekje uit en bestellen wat simpele gerechten. Natasja gaat voor couscous met groente en ik kies voor kip-kefta met frietjes. Heel veel keuzes hebben ze namelijk niet. Met veel gedoe krijgen we de wifi hier aan de praat en hebben we even contact met het thuisfront.

Na het eten wandelen we terug naar ons hotel. Ik heb nu even moeite met de drukte en alle viezigheid in de stad, ik raak er even door bevangen. In het hotel wil ik graag relaxen, zodat ik voorbereid en uitgerust kan beginnen aan de dag van morgen. We vinden de weg zonder problemen en als we binnenkomen krijgen we prettig nieuws: er blijkt toch een andere kamer beschikbaar te zijn die wel wifi heeft. Heerlijk! Deze kamer blijkt ook nog een veel ruimer, en dat staat ons wel aan. Er wordt met geen woord gerept over bijbetalen, maar wie weet komt dat bij het uitchecken nog. We nemen ons voor om dat in geen geval te doen, omdat ze zich niet aan de belofte houden van de wifi.

We moeten even onze bagage een verdieping naar beneden organiseren en dan installeren we ons lekker met de electronica en een drankje. Tussendoor wordt er nog uitgebreid gedoucht en natuurlijk nog gewappt met het thuisfront. Hier kunnen we ons wel 3 nachten vermaken!

En nu is het tijd voor bed. De kleine wijzer is alweer langs de 12 geweest en morgen hebben we nog een drukke dag voor de boeg. We hebben een gids gehuurd voor 6 uurtjes om ons door de stad te loodsen, en dus moeten we op tijd klaar zijn. Welterusten dus!